بحران همیشه با یک نشانه واضح شروع نمی‌شود؛ گاهی در سکوت می‌آید. واقعیت این است که بیشتر کسب‌وکارها، نه فقط به‌خاطر جنگ،  تورم و  شرایط بیرونی، بلکه به‌خاطر تصمیم‌های اشتباه، نبود سیستم، و عدم حرفه‌ای‌گری در مدیریت داخلی، به بحران می‌رسند. عوامل بیرونی گاهی فقط شتاب‌دهنده‌ی یک ضعفی‌ست که سال‌ها در ساختار کسب‌وکار، بدون توجه، وجود داشته.

وقتی این ضعف داخلی; نبود فرآیند مشخص، تصمیم‌گیری‌های احساسی، یا نداشتن نقشه‌راه روشن  با یک فشار بیرونی هم‌زمان می‌شود، دیگر با یک چالش ساده روبه‌رو نیستیم؛ با وضعیتی طرفیم که همه‌چیز را هم‌زمان تحت تأثیر قرار می‌دهد: بازار، رفتار مشتری، تیم، تصمیم‌گیری… و حتی ذهن صاحب کسب‌وکار.

در چنین شرایطی، دیگر با یک رکود ساده طرف نیستیم. با فضایی روبه‌رو هستیم که در آن «عدم قطعیت» به اوج می‌رسد. هیچ‌کس نمی‌داند فردا چه می‌شود، کدام تصمیم درست بوده و کدام هزینه ناگهان از کنترل خارج می‌شود. و درست در همین فضاست که یک واقعیت سنگین خودش را نشان می‌دهد:

کسب‌وکارها در چنین شرایطی، نه فقط با کاهش فروش، بلکه با «اختلال در بقا» مواجه می‌شوند.

من، مهدی داوری، می‌دانم که در این  روزها، به‌جای فکر کردن به توسعه، ذهن‌تان درگیر این سؤال است: «اگر همین فردا فشار بیشتر شود، چقدر دوام می‌آورم؟». حقیقت این است: قاعده‌هایی که تا دیروز جواب می‌دادند، امروز دیگر کافی نیستند  نه چون اشتباه بودند، بلکه چون برای شرایطی ساخته شده بودند که دیگر وجود ندارد. و همین‌جاست که یک کسب‌وکار، بیش از هر زمان دیگری، به یک ساختار و سیستم پایدار نیاز دارد؛ سیستمی که در طوفان هم بایستد و دوام بیاورد، نه فقط در روزهای آرام.